Seizoen drie van Hacks is nu te zien op Max. Gemaakt door Lucia Aniello, Paul W. Downs en Jen Statsky, keert de serie terug na kritiek geprezen tweede seizoen. Deze week analyseerde Autostraddle diep een fictieve jaren 70-sitcom uit de serie. Dit zegt alles over het publiek hier aan boeit.

Premisse

Hacks volgt Deborah Vance, ervaren stand-up komiek in Las Vegas. Ze is scherp, ambitieus en niet van plan stil weg te glijden. Ava Daniels is haar jonge, blakke comedy-schrijver. Hun werkrelatie drijft de hele serie. Seizoen drie plaatst beide vrouwen in nieuw beroepsmatig en persoonlijk terrein. Deborah jaagt op een laat-avond presenteursrol. Ava ontdekt wat succes werkelijk kost. Het queer aspect van Ava's leven blijft deel van het verhaal. Geen spoilers verder dan dit.

Wat goed werkt

Jean Smart is buitengewoon. Ze speelt Deborah met precisie en beheersde felheid. Elke scène die zij ankert voelt verdiend. Hannah Einbinder staat haar bij zonder te knipperen. Hun chemie is dieper sinds seizoen één.

Showrunner Lucia Aniello en co-schepper Paul W. Downs regisseren enkele afleveringen dit seizoen. Hun greep op toon is opmerkelijk. De komedie neemt zichzelf serieus. Het verdiende emotionele momenten doordat het ze niet haast.

Het schrijfwerk is de echte kracht. Hacks begrijpt dat goeie komedie eerlijkheid vereist. Het schrikt niet terug voor de lelijkere ambitie-kanten. De jaren 70-sitcom in de serie, die deze week online emoties opwekte, toont hoe zeker de schrijvers geworden zijn. Het werkt als satire en echt drama tegelijk. Die balans is heel moeilijk te bereiken.

Productieontwerp dit seizoen is duidelijk rijker. De laat-avond televisiewereld wordt overtuigend nagemaakt. Kostuumwerk voor Smart's figuur blijft echt verhaalwerk doen.

Poppy Liu, Kaitlin Olson en Carl Clemons-Hopkins keren terug in ondersteunende rollen. Allen krijgen scherper materiaal dan eerdere seizoenen. Het ensemble heeft zijn ritme gevonden.

Wat minder goed werkt

Het tempo halverwege het seizoen daalt licht. Twee afleveringen lijken tijd uit te stellen zonder vooruitgang. Voor een serie zo efficiënt, valt dat op.

Enkele nevenlijnen uit seizoen twee worden gecomprimeerd of stil gelaten. Kijkers die daarin investeerden voelen zich mogelijk teleurgesteld. De serie stelt Deborah en Ava altijd voorop. Dat is begrijpelijk, maar kost ondersteunende figuren soms hun momentum.

Het finale stelt toekomstige ontwikkelingen agressief in. Het vertrouwt op een vierde seizoen. Die zelfzekerheid kan kijkers die schonere eindingen willen frustreren. Of dat terugbetaalt hangt helemaal van verlenging af.

Voor wie is dit

Hacks werkt best voor kijkers die komedie willen die hun intelligentie respecteert. Het is geen gemakkelijke comfortkijk. Het daagt karakters voortdurend uit. Queer publiek vindt Ava's verhaallijnen voorzichtig en specifiek behandeld. Fans van scherp werkplekdrama vinden hier ook veel. Hebt u seizoen één en twee gezien, seizoen drie is niet optioneel. Het bouwt rechtstreeks voort op wat kwam.

Het verdient opmerking dat queer representatie op prestigieuze televisie dit jaar verschuift. Projecten als Cleat Cute gaan naar productie en geven eetlust voor queer-geleide verhalen aan. Hacks blijft de maatstaf waartegen die projecten gemeten worden.

De serie toont ook wat duurzame creatieve controle oplevert. Zichtbaarheid voor de camera telt, maar Hacks bewijst dat queer stemmen achter de camera veranderen welke verhalen verteld worden.

Hacks seizoen drie is de beste versie nog van een van televisies meest consistente series. Het is zelfzeker, precies en echt ontroerend. Kijk het.