Rechten staan niet stil. In sommige landen gaat het langzaam beter. In anderen worden wetten uit het verleden ingetrokken. Deze lijst bekijkt zeven landen waar nu iets belangrijks gebeurt — in 2026 — met LGBTQ+-rechten. De selectie is gebaseerd op recente wetgeving, gerechtelijke uitspraken en politieke verschuivingen. Niet elk verhaal hier is positief. Maar ze zijn allemaal belangrijk.

landen die vooruitgang boeken

1. Hongarije

Hongarije was jarenlang een van de meest vijandige landen in de Europese Unie voor LGBTQ+-mensen. Viktor Orbáns regering verbood homoseksuele adoptie, blokkeerde genderherkenning en gebruikte anti-LGBTQ+-retoriek als politiek wapen. In mei 2026 won Péter Magyar's Tisza-partij een historische verkiezing. Magyar werd premier — de eerste grote uitdaging voor Orbáns macht in meer dan tien jaar.

Magyar heeft geen grote beloftes over LGBTQ+-rechten gedaan. Maar peilingen tonen aan dat zijn kiezers verandering willen. Een onderzoek na de verkiezing toonde aan dat de meeste Tisza-aanhangers juridische erkenning voor homoparen steunen. Of de nieuwe regering hier actie zal ondernemen, is nog onduidelijk. Maar het politieke klimaat is verschoven. Dat alleen is significant na vijftien jaar achteruitgang.

2. Duitsland

Duitsland heeft lang juridische bescherming voor LGBTQ+-mensen gehad, maar recente ontwikkelingen tonen dat het land ook druk van rechts ervaart. De moord op een homoman door zijn huisgenoot — gedreven door homofobe haat — schokde het land begin 2026. Tegelijkertijd won muzikant Bill Kaulitz een rechtszaak tegen een politicus van de extreem-rechtse AfD-partij die hem met homofobe taal had beledigd. Het gericht bepaalde duidelijk: zulke taal geniet geen bescherming.

Deze twee gebeurtenissen samen geven een ingewikkeld beeld. Juridische beschermingen zijn sterk en rechtbanken handhaven ze. Maar haatmisdrijven nemen toe. Duitsland houdt stand — maar moet daarvoor blijven werken.

3. Libanon

Libanon is geen land waar LGBTQ+-mensen juridische rechten hebben. Homoseksuele relaties blijven strafbaar. Maar een opvangcentrum in Beiroet biedt veiligheid voor LGBTQ+-vluchtelingen tijdens conflictperioden, inclusief recente Israëlische militaire operaties in de regio. Het opvangcentrum werkt discreet, ondersteund door internationale ngo's.

Dit maakt Libanon niet veilig. Dat is het niet. Maar het toont aan dat ook in moeilijke omstandigheden bescherming op gemeenschapsniveau kan bestaan. Maatschappijen werken soms sneller dan regeringen. Dat verdient opmerking.

Landen die achteruitgaan

4. Verenigde Staten

De teruggang van LGBTQ+-rechten in de Verenigde Staten is sinds begin 2025 sterk versneld. In 2026 hebben verschillende nieuwe maatregelen juridische uitdagingen uitgelokt. Een Republikeinse gouverneur ondertekende een wet met een staatsdatabase van transgenderpatiënten. Families stapten naar federale rechtbank tegen het Trump-bestuur vanwege medische dossiers van transgenderkinderen. Het ministerie van Justitie verwijderde seksueel misbruikbescherming voor transgendergevangenen.

Het Witte Huis beschreef pro-transgroepen als veiligheidsbedreigingen in een intern memo. De taal rond transgenderkwesties is drastisch verschoven in officiële mededelingen. Rechtbanken blokkeren enkele van deze maatregelen, maar juridische gevechten lopen nog steeds en zijn kostbaar. Burgerrechtenorganisaties zijn overbelast. The Trevor Project meldde dat transgenderjeugd zonder hormonale therapie bijna twee keer zo waarschijnlijk zelfmoord probeert — een statistiek die het beleidsdebat een moeilijk te negeren menselijk karakter geeft.

5. Rusland

Rusland blijft beperkingen aanscherpen op wat het als buiten traditionele normen classificeert. In 2026 werd een man uitgezet na het schrijven van een positieve online review met vermelding van een minirokerig. Terwijl die zaak niet rechtstreeks over LGBTQ+-rechten gaat, illustreert het de bredere handhavingsomgeving. De "homopropagandawet", uitgebreid in 2023, blijft tegen individuen en organisaties gebruikt. LGBTQ+-Russen die het land niet al hebben verlaten, zien steeds minder ruimte voor enige openbare uitdrukking. Mensenrechtenmonitors melden dat ook persoonlijke communicatie soms als bewijs gebruikt wordt. De situatie is niet gestabiliseerd — het wordt steeds erger.

6. Ohio, Verenigde Staten (aandacht voor deelstaat)

Ohio verdient apart aandacht vanwege hoe snel wetgeving op deelstaatniveau evolueert. Een Republikeinse wetgever in Ohio introduceerde in 2026 een wetsvoorstel dat gezondheidsverzeekeringsdekking voor genderbevestigende zorg voor transgendervolwassenen zou beperken — niet alleen minderjarigen. Dit is een aanzienlijke verschuiving. De meeste recente anti-translaggeving in de VS betreft jongeren. Dit voorstel zou volwassenen ook treffen.

Juridische experts zeggen dat het voorstel grondwettelijke uitdagingen zou tegenkomen. Maar het feit dat het überhaupt werd ingediend, geeft aan waar deel van de Republikeinse partij heen wil. Ohio is een barometer. Wat daar aangenomen wordt, beïnvloedt vaak andere deelstaatparlementen.

Een land om in het oog te houden

7. Indonesië

Indonesië verschijnt niet zo vaak in het nieuws als de VS of Rusland, maar verdient aandacht. Het land heeft geen nationale wet die homoseksuele relaties expliciet strafbaar stelt, maar regionale verordeningen — vooral in de provincie Aceh — doen dat wel. Sociale druk en politieke intimidatie blijven ernstige problemen in het gehele land. In 2026 is een voorgestelde herziening van de nationale strafwet in het parlement vastgelopen, maar bevat bepalingen die tegen LGBTQ+-mensen gebruikt zouden kunnen worden.

Indonesië heeft een grote, jonge bevolking met toegang tot wereldwijde media. Jongere Indonesiërs tonen in onderzoeken enigszins meer accepterende houdingen dan oudere generaties. Maar de politieke richting blijft conservatief, en religieuze druk op wetgevers is sterk. De kloof tussen openbare houding en legislatieve werkelijkheid is groot — en groeiend.

Wat deze zeven landen met elkaar gemeen hebben

Zeven landen. Zeer verschillende contexten. Maar een paar patronen komen naar voren. Ten eerste: rechtsstelsels zijn uiterst belangrijk. In Duitsland en de VS doen rechtbanken significant werk — soms rechten beschermen, soms niet. Ten tweede: politieke overgangen creëren gaten. Hongarije toont aan dat verkiezingen dingen snel kunnen veranderen, zelfs als de uitkomst nog onzeker is. Ten derde: acties op gemeenschapsniveau vullen gaten aan als regeringen falen. Libanon is hier het duidelijkste voorbeeld.

Het beeld in 2026 is niet eenvoudig. Vooruitgang en teruggang gebeuren tegelijkertijd, vaak in dezelfde week. Voor een dieper onderzoek naar hoe digitale platforms LGBTQ+-zichtbaarheid beïnvloeden, zie Meta bevolen lesbische inhoud na toezichtuitspraak terug te zetten. En voor historische context hoe ver de strijd voor rechten al gekomen is, biedt het verhaal van De Roze Driehoek: Van nazi-vervolging tot symbool van trots een sobere herinnering aan wat al doorstaan is.

Rechten zijn niet permanent. Ze zijn het resultaat van voortdurende besluiten — door rechtbanken, kiezers, politici en mensen die weigeren stil te blijven. Deze zeven landen bewijzen dat.